Waarom zouden de goede voornemens in 2010 dan anders uitpakken dan al die andere jaren ervoor? Wellicht omdat ik de lat minder hoog ga leggen om er ook eens op te gaan zitten om van het uitzicht te genieten, of dat ik juist de lat dusdanig hoog leg dat ik er genoegen mee neem om onder de lat door te gaan.  De goede voornemens hebben alleen kans van slagen als hoofd en hart op 1 lijn liggen. En toegegeven, dat valt bij mij niet altijd mee! Wellicht moet ik de term ”goede voornemens” maar eens veranderen in persoonlijke doelstellingen. Want zeg nou zelf, die zijn toch op voorhand niet altijd gedoemd om te mislukken?Nu ik er steeds meer over nadenk vind ik de persoonlijke doelstellingen wel beter! Los gezien van de standaard doelstellingen die half Nederland heeft (meer bewegen, afvallen en gezonder leven) neem ik me voor om meer te genieten van het leven! Doordat we voornamelijk in de toekomst, en soms in het verleden, leven vergeten we vaak het heden. En dat is bijzonder, want juist nu is het moment om gelukkig te zijn. Je kunt iedere seconde in je leven maar één keer beleven, dus waarom zou ik hem besteden in afwachting van iets beters? Waarom zou ik niet genieten van het moment zelf?

Zo kwam ik een uitspraak tegen van de Spaanse dichter en schrijver Miguel de Cervantes Saavedra “Wie van het geluk niet kan genieten als het komt, moet niet klagen als het hem verlaat.” En eigenlijk is dat toch ook zo? Als de maatschappij ook tot deze inkeer zou komen zo Nederland een stuk vreugdevoller zijn. En zo’n persoonlijke doelstelling (of maatschappelijke doelstelling) moet toch ook met zwak vlees haalbaar zijn?

Op naar 2010…..

Is het niet gewoon een verslaving, die continue informatiestroom omdat dit een zogenaamd symbool is tot een succesvol leven?
Als ik naar mezelf kijk kan ik daar een bevestigend antwoord op geven. Ja, het is een verslaving! Elke morgen als ik wakker word pak ik meteen mijn mobiel om te zien welke e-mails ik gemist heb, wat de headers zijn op de mobiele site van www.nu.nl om vervolgens met een kop koffie in mijn hand de tv aan te drukken om te kijken wat het ontbijtnieuws nu weer te melden heeft. Na dit vaste stramien kleed ik me aan en stap in mijn auto onderweg naar mijn werk om vervolgens elk half uur het nieuws te horen.
Na anderhalf uur in de auto te hebben gezeten en compleet op de hoogte te zijn van het nieuws stap ik mijn kantoor binnen om vervolgens onder het genot van een kop koffie internet op te starten om standaard de sites van De Telegraaf, het FD, Marketingonline, Adformatie en Villamedia vluchtig door te nemen. Na deze vluchtige bezoeken ga ik aan het werk, en daar komen de eerste dagelijkse of wekelijkse nieuwsbrieven al weer binnen.
Na een dag werken waar ik overigens elk uur het nieuws heb gehoord op de radio stap ik weer in de auto naar huis. Eenmaal thuis gekomen probeer ik het NOS Journaal van 20:00 uur mee te pakken. Na het eten besluit ik dan om toch maar even de was te doen en loop naar boven. Onderweg op de trap kom ik een boek tegen die ik daar de avond ervoor neergelegd heb. The Mind Gym, denken buiten de kaders. Nadat de wasmachine aangezet is nestel ik mij met een kop koffie op de bank met het boek op schoot. Ideaal aan het boek is dat je niet elk hoofdstuk hoeft te lezen, je kiest gewoon de hoofdstukken eruit die je aanspreken in de hoop dat dat de inspiratie brengt om buiten mijn kaders te denken. Terwijl ik aan het lezen ben realiseer ik mij ineens dat ik mijn e-mail nog moet checken. Tijdens het checken kan ik ook nog wel even mijn Hyves pagina na gaan om te socializen. Nog maar een paar bladzijden lezen voordat ik naar bed ga. Uiteindelijk lig ik in bed en besluit de tv nog even aan te zetten om te zien wat Pauw en Witteman nog te melden hebben. En ineens realiseer ik me “Hongeren naar kennis terwijl ik verdrink in informatie”. Ik val in slaap om vervolgens de volgende dag weer wakker te worden met de telefoon naast mijn bed…… Hoezo een verslaving?

Ben erg benieuwd hoe jullie dit zien en zelf ervaren!

Al die Wilders-stemmers streven naar een samenleving waarin moslims zich aanpassen en ‘gedragen’, althans dat zijn de kreten die ik als rode draad door verschillende mensen hoor.
Geen van die mensen schijnen door te hebben dat je harmonie niet kunt afdwingen met provocatie plus een hufterige toon. Dat heeft nooit gewerkt, in geen enkele samenleving, waar dan ook ter wereld. Daar waar burger-conflicten (zo mag je de situatie in ons land zo langzamerhand wel noemen) worden beslecht, begint dat met een periode van afkoeling en open dialoog waarin niet meer achterom wordt gekeken, maar juist vooruit. Van essentieel belang is ook dat beide partijen naar elkaar willen luisteren en samen opzoek gaan naar constructieve oplossingen.

Wat er nu gebeurt is exact het tegenover gestelde. Er wordt niet naar elkaar geluisterd (Wilders verdomd het om de discussie aan te gaan en heeft vele uitnodigingen, vooral uit moslim-hoek, afgeslagen) en er wordt alleen maar, en vooral eenzijdig, gehamerd op de tekortkomingen van de Islam en vooral hoe gevaarlijk ‘Hassan met de pet’ voor onze samenleving is.
Wilders wil nog wel een onderscheid maken tussen criminele en niet-criminele moslims, maar die grens vervaagd vooral bij veel van zijn aanhangers. Ook hoor ik steeds vaker de mening dat moslims ‘een pot nat zijn’ .
Het is een logische verschuiving naar extremisme, bij degene die niet gewend zijn zélf na te denken.

Wij stevenen af op een maatschappij waarin wij niet meer open staan voor anders-denkenden – een eigenschap waar de hele wereld ons om roemden – elkaar niet meer vertrouwen en in staat zijn elkaar de hersens in te slaan. Dit meganisme, zie je vooral terug in landen met burgeroorlogen, zoals in Afrika en het midden-oosten.

Dit land staat gevaarlijk dicht aan de grens van totale waanzin, waarin meningverschillen worden beslecht met gescheld, gedreig en provocaties. De volgende logische stap is primitieve ‘barbaarisme’ waarin mensen elkaar te lijf gaan, en ik denk dat een provocerende film die stap alleen maar dichter naar ons toe haalt.

Graag verneem ik jullie reactie ook in bovenstaande…

Ben Tiggelaar is onderzoeker, trainer en publicist. Een korte introductie van dit boek: Waarom houden we de meeste veranderingen niet vol? Wat bepaalt 95% van je gedrag (zonder dat je het merkt) Hoe ontwikkel je met succes nieuwe, effectieve gewoontes? Iedereen heeft dromen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, werk, relaties en gezondheid. Maar wat is er nodig om de stap van dromen, naar durven en doen te zetten? Wat zijn de geheimen van échte blijvende veranderingen? Dit boekt geeft heldere antwoorden. Gebaseerd op actuele psychologische inzichten, practische ervaring én persoonlijke verhalen.

Hoopvol begon ik te lezen in het boek en nadat ik het uit had trok ik mijn volgende conclusie: Dromen, Durven, Doen is vooral gericht op individuele veranderingen in het persoonlijke leven. Het is goed leesbaar en practisch ingedeeld. Helaas bevat dit boek ook veel zogenaamde open deur adviezen en niet echt veel nieuwe dingen voor mij. Naast deze adviezen en tips benoemt Ben Tiggelaar een aantal filosofische uitgangspunten die wel stof tot nadenken geven. Kortom; een redelijk boek om erbij te hebben wat wel een aantal inzichten weerlegt.

Mocht je het boek zelf willen lezen klik hier om deze te bestellen.